سلطان عشق

  كشته منو دلواپسي در دلم هست عشق كسي مي بخشم اين ، هفت آسمون تا تو باشي ، برام بسي زيباترين شعره مني كه تا به حال گفته ام ولي از اين كه رفته اي به خاطرت آشفته ام من رد پاهاي توام وقت عروج به آسمون بارون عشقت مي شوم با تابش رنگين كمون در آسمون خيس چش قطره ي اشكه بودني چيكه چيكه مي چكي و تو لايق سرودني با حس خود به شعر من افسون و جادو مي دمي افسونگر شعراي من رحمي بكن به من كمي اِنقد دور گشته اي هرگز به پات نمي رسم دلت بسوزه حال من بي تو يتيم و بي كسم ...

  تو تمومه دنياي مني ديوونه اينو گفتم كه ياده تو بمونه ديگه اصلا برام مهم نيست حتي اگه همه عالم بدونه تو دنياي مني و من ديوونت بكن ديوونه رو دعوت به خونت آخه نگفتي طفلكي جايي نداره نذاشتي سر بذارم روي شونت آره من ديوونه ام ، ديوونه ي ديوونگيهات واسه همين بود كه خدا تو رو بهم داد ولي تو منو تنها گذاشتي رفتي نگفتي اون عاشقم بود ، منو ميخواد دروغه كه ميگن ديوونه خوشبخته اينكه من بي تو باشم ، خيلي سخته حالا من ديوونه اي تك و تنهام تو كه رفتي ، دنيامم با تو رفته سل...

  تو هم خواب منی هم توی خوابم تو رو می بینمت که دورت آبه میام دنباله تو با یه قایق یکی میگه نرو اون سرابه تو رو می بینمت که مثله نوری قشنگ و خوشگلی ، شبیه حوری می دونم که منو بردی از یاد که حالا اومدی به خوابم زوری همین امشب تو رو در خواب دیدم تو انگار کرده ای در خوابم ریشه بهت گفتم میشه پیشم بمونی تو گفتی که نزن به ریشه تیشه درونه کوچه های تنگ و تاریک تو رفتی و ازم دور گشتی اما هنوزم من اسیر موج دریام که غرق کرده توفان کشتی ام را   سلطان عشق 17/11/...

  هواي من مواج و توفانيه ميام يادت كه گفتي مهمانيه تو كه نيستي بهار تنهاست نمياد گل مي ميره زندگيشو نمي خواد تو كه نيستي دلم آروم نميشه از تو چشام خون مي باره هميشه با تو انگار تولديست تازه به خاطرت چشام يه عمره که بازه تو كه بياي غمام همش مهار ميشه تو يه گلي با تو زمين بهار ميشه نوشته بودي نزديكه پايان سفر روزي ميشه بياي به ديدنم سحر سلطان عشق 17/6/90 ...

  كجاست اين ايستگاه عشق؟ مقرش در كدامين ميهنه؟ نشونه گرفته از دور دلو كه موجش به قلبم مي زنه مي دونم اين دله نامروت هميشه بهت داشت دلبستگي در دقيقه صد بار تپيد ايستاد بيچاره از خستگي عزيزم اگه مرگ من تويي دوس دارم تو رو به آغوش كشم یه لحظه بعد از دیدنت بميرم از يادها فراموش بشم تو رفتي و در نبودت دلم از بس مرگو آسون گرفت نفهميدم در كدوم لحظه مُرد و مرگو آروم در آغوش گرفت قَسَم ميدم تو رو به عشق به اشكاي روون و زلال نديده اگه ميرم از پيش تو عزيزم ببخش منو كن...